ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਸਮਾਂ, ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਮੌਜੂਦ ਇਹ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਹਨ ਜਾਂ ਰਹਿਣਗੇ (2, 12)। ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਸ਼ਾਸਵਤ ਜੀਵ ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਦੇ ਭੌਤਿਕ ਪੱਖ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਅੱਗੇ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜ਼ਰੂਰ ਲੜੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤਜੀਵ ਨੂੰ ਕਈ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਤਮਾ ਜਾਂ ਚੈਤੰਨਯ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸੇ ਨੂੰ ਦੇਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਕ ਜੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਅਥਾਹ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ `ਚ ਵਿਆਪਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਹੈ। ਦੂਸਰਾ ਉਸੇ ਸ਼ਾਸਵਤ ਹੋਂਦ ਦਾ ਇਕ ਭੌਤਿਕ ਪੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਬਾਰੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਉਸ ਜੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਵਤ ਹਨ।
ਮੂਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਾਂ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਏਗਾ। ਉਹ ਸੁੱਖ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਧਰੁਵਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਉਸ ਦਰਦ ਤੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੂਸਰਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਇਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਛਾਣਨਾ ਬੰਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦੇਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ 'ਤੇ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਉਦੇ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਛਾਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇਕ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ 'ਚ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਾ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਜਿਥੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਮਝਣ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਜੰਗ ਕਦੇ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਰੁਟੀਨ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਇਕ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀਤਵ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜਣ 'ਤੇ ਜੰਗ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਅਨੁਭੂਤੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਚ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਰਜੁਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਥਾਈ ਦਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹੱਟ ਜਾਏ। ਇਸ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜੰਗ ਲੜਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।