ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਚ ਜੋ ਕਿ ਅਸਲੀਅਤ ਅਤੇ ਸਥਾਈ ਹੈ, ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।ਝੂਠ ਭਰਮ ਅਤੇ ਅਸਥਾਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ।ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਨੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ `ਚ ਵਿਆਪਤ ਹੈ (2.17)।
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯ ਅਤੇ ਆਸਾਨ ਸਮਝ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰਚਣਾਕਾਰਦਾ ਕੰਮ ਹੈ ਪਰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਚਨਾਤਮਿਕਤਾ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਕ ਲਗਾਤਾਰ ਵਿਕਾਸੋਨਮੁਖ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।ਉਦਾਹਰਣ ਲਈ ਇਹ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੁੰਗਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।ਅੰਕੁਰ ਅਤੇ ਬੀਜ (ਦੋਵੇਂ ਰਚਨਾਵਾਂ) ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਰਚਨਾਤਮਿਕਤਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਅਥਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਤ, ਹੈ।ਜਦਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਰਚਨਾਤਮਿਕਤਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ।ਰਚਨਾਤਮਿਕਤਾ ਅਸਲ `ਚ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਅਰਥ 'ਚ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਜਣਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਨੁਭੂਤੀ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਵਰਗੇ ਭੌਤਿਕ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਤੀਤ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਾ(ਕਰਮਫਲ) ਭਵਿੱਖ 'ਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਚਨਾਤਮਿਕਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦਾ 'ਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਰਚਨਾਤਮਿਕਤਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ ਜੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁਖਦ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਿਯ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਵਸ਼ੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਜ਼ਾਦ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।ਸਾਡੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਸਿਰਫ ਸਿਰਜਣਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ 'ਚ ਸਮਰੱਥ ਹਨ ਅਤੇ ਰਚਨਾਤਮਿਕਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।ਬੋਧ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ।
ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਪਲ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰਚਨਾਤਮਿਕਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਪੇਸ਼ੇ 'ਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਚ | ਇਕ ਕਮਰਯੋਗੀ ਦੇ ਲਈ, ਇਕ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਦੀ ਮੁਹਾਰਤ ਨਾਲ ਇਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦਕਿ ਸਾਡੀ ਅਸਲੀਅਤ ਕੁਦਰਤੀ ਰਚਨਾਤਮਿਕਤਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿਰਜਣਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਜਿਸ ਪਲ ਅਸੀਂ ਰਚਨਾਤਮਿਕਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਰਚਨਾਤਮਿਕਤਾ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਨੂੰ ਦੂਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ 'ਚ ਅਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਦੂਸਰਿਆਂ 'ਚ ਦੇਖਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖਿਰ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਦੇਖਣ ਦੇ ਲਈ।