ਗੀਤਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਵੱਖ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।ਗੀਤਾ 'ਚ ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਰਗ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ। ਕਰਮਯੋਗ, ਅੰਕ ਯੋਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀਯੋਗ। ਮਨੋ ਕੇਂਦਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਕਰਮਯੋਗ ਆਦਰਸ਼ ਹੈ। ਅੰਕ ਯੋਗ ਗਿਆਨ ਦੇ ਲਈ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਿਲ ਦੇ ਲਈ ਹੈ।

ਅੱਜ ਦੀ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਨੋ ਕੇਂਦਰਿਤ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ `ਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇਸ ਭਰੋਸੇ 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਲਈ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਰਮ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ।ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲਬਾਤ ‘ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦੈ' ਦੇ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਮਾਰਗ ਸਾਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਕਰਮ ਭਾਵ ਬਿਨਾਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੇ ਕਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅੰਕ ਯੋਗ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਯੋਗ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਜਾਂ ਜਾਣਨ ਬਾਰੇ ਹੈ ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਬਿੰਦੂ ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਕ ਹਨੇਰੇ ਕਮਰੇ 'ਚ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ ਦੀਪਕ ਜਗਾਉਣਾ ਹੈ ਇਹ ਮਾਰਗ ਸਾਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਯੋਗ ਸਮਰਪਣ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਯੋਗ ਦਾ ਅਨੁਸਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਇਕ ਲਹਿਰ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੋਂਦ ਮਹਾਸਾਗਰ ਅਤੇ ਮਹਾਸਾਗਰ ਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਰਵਉੱਚ ਹੈ।

ਯਕੀਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਸੁਸਪਸ਼ਟ ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ ਹਨ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਯੋਜਨ ਇਕ ਤਜਰਬਾ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਣ ਲਈ ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਅਤੇ ਅੰਕ ਮਾਰਗ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂਦੀ ਆਖਿਰੀਨੀਯਤੀਇਕ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕਰਮ ਤੋਂ ਅਨਾਸਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ 3 ਕਣਾਂ ਇਲੈਕਟ੍ਰਾਨ, ਪ੍ਰੋਟੋਨ ਅਤੇ ਨਿਊਟੋਨ ਦਾ ਸੰਯੋਜਨ ਹੈ, ਅਧਿਆਤਮ ਜਗਤ ਇਨ੍ਹਾਂ 3 ਮਾਰਗਾਂ ਦਾ ਸੰਯੋਜਨ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਮਾਰਗਾਂ 'ਚ ਸਵੈ-ਵਰਨਣ ਦਾ ਇਕ ਹੀ ਟੀਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ।