ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ (2.47) ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਸਰਜਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਰਜਨ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਮਰੱਥ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਈਮਾਨਦਾਰ ਵੀ। ਉਸ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਸਰਜਰੀ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਯਕੀਨੀ ਕਰੇਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਕਰੇਗੀ ਕਿ ਉਹ ਕੋਈ ਗੈਰ-ਲੋੜੀਂਦੀ ਸਰਜਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਸੰਖੇਪ 'ਚ ਅਸੀਂ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਸਰਜਨ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜੋ ਕਰਮਯੋਗੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ 'ਚ ਦੋ ਰਸਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਲੋਕ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਣ 'ਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸੀਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕਰਮਯੋਗੀ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸਰਵਉੱਤਮ ਨਤੀਜੇ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਂ ਆਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਤਾਲਮੇਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਪਰ ਲਾਗੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ 'ਚ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਰਮਯੋਗੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਲੌਕਿਕ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮਾਮਲਿਆਂ ਚ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰਵਉੱਤਮ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ
ਗੀਤਾ 'ਚ ਕਿਸੇ ਜਗ੍ਹਾ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਰਮਯੋਗ ਦੇ ਅਭਿਆਸ 'ਚ ਛੋਟੇ ਕਦਮ ਸਾਨੂੰ ਤਾਲਮੇਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ ਇਕ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਰਵਉੱਤਮ ਮਦਦ ਕਰਨ 'ਚ ਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਕਰਮਯੋਗੀ ਬਣਨ ਦੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਲ 'ਚ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਰਮਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਰਮ `ਚ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਾਲਾਤੀਤ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਥੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਪਰੋਕਤ ਉਦਾਹਰਣ `ਚ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਥਿਏਟਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਮਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੀਤਦਾ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਕ ਕਰਮਯੋਗੀ ਸਰਜਨ ਸਮੇਂ ਦਾ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਲਈ ਸਮਾਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਉਖਾੜਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਕਰਮਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।